De opzet van de training was eenvoudig: een simulatie van een politieke campagne. Van begin tot eind. Van research tot winnaar. Behalve uit theorie en veel anekdotes van Kennedy tot Verdonk bestond de training uit workshops, veel workshops: zoals analyses maken, centrale boodschap schrijven, korte video maken, debat voeren en nog veel meer. De groep deelnemers werd verdeeld in vier politieke partijen: de Liberale partij (grootste partij met premier), de Sociaal-Democratische partij (coalitiegenoot), de Groene partij (oppositie) en de Volkspartij (oppositie). Elk team koos een politiek leider. Vervolgens was het tijd voor een politiek manifest, dat bestond uit 5 punten. De eerste inhoudelijke verschillen werden nu duidelijk; steeds meer begonnen de deelnemers zich in hun rol in te leven en langzaam kon je een echte campagnesfeer voelen opkomen. Wie zou dit weekend als winnaar afsluiten?

De rollen waren verdeeld, de manifestos geschreven. Tijd voor kritische zelfreflectie. Wat zijn ieders sterke en zwakke punten? Welke kansen gloren er aan de horizon en wat zijn mogelijke bedreigingen? Een goede analyse is alleen mogelijk als je brutally honest durft te zijn. Nietsontziend voor je eigen partij  en je eigen kandidaat. Alleen dan leg je de basis voor een sterke strategie en een krachtige centrale boodschap. Voor elke workshop trokken de campagneteams van de verschillende partijen zich steeds terug in verschillende ruimtes van de filmacademie en kwamen terug met excellente voorstellen en presentaties. Halverwege de training namen we de eerste poll af. De Groenen hadden het zwaar, de Volkspartij bleek aan een opmars bezig en de Liberalen leken goed bezig te zijn.

De voorbereidende fase van de campagne was afgerond, nu konden de deelnemers zich concentreren op getting out the message. De strategie was klaar, de centrale boodschap geschreven. Niemand twijfelde nog aan zijn boodschap. Deze kon inmiddels gedroomd worden en herhaling was het toverwoord. Wat? Herhalen, herhalen, herhalen. Wat doe je met de centrale boodschap? Herhalen, herhalen, herhalen. En herhalen. Eerst maakten de teams een heuse campagneposter. Daarna een video van 60 seconden. Iedereen kon z'n creativiteit op deze onderdelen botvieren. En het resultaat was er naar. Stuk voor stuk topprodukten. Gemaakt onder hoge tijdsdruk, zoals in een echte campagne. Nieuwe polls wezen uit dat de Volkspartij een flinke teleurstelling had te verwerken, dat de Liberalen een stuk kwetsbaarder waren dan ze dachten, dat de Groenen na een kleine inzinking weer op de weg terug waren en dat de Sociaal-Democraten misschien wel eens voor een verrassing zouden kunnen zorgen.

En dan het slotakkoord. Slechts nog een lijsttrekkersdebat te gaan. Maar eerst een spoedcursus omgang met de media: Wat zijn spindoctors? Hoe bereid je je voor op een interview? Hoe leg je een journalistennetwerk aan? De spanning steeg. Na een korte voorbereiding was het aan de partijleiders om de overwinning binnen te halen. In de oude studio van de filmacademie ontspon zich een waar politiek drama  onder de ogen van miljoenen kijkers. De leider van de Volkspartij wist vanaf het begin het debat naar zich toe te trekken. Wat hadden de Liberalen en de Sociaal-Democraten nou werkelijk voor het land betekend?, vroeg zij zich af. De Volkspartij zou niet meer loslaten. Alleen de Groenen bleven zichzelf en waren boodschapvast. Maar de Liberalen en de Sociaal-Democraten lieten het tegen de verwachtingen in afweten. Achteraf beschouwd, typisch voor partijen aan de macht: te zelfbewust en weinig vernieuwend. Voor de uitslag van de verkiezingen bleek dit debat dan ook cruciaal. De Volkspartij was na een tumultueuze campagne de grote winnaar. De Sociaal-Democraten waren van de kaart geveegd, de Groenen konden tevreden zijn met kleine winst.En de Liberalen bleven stabiel, dankzij een toch sterke leider waarin de stemmers veel vertrouwen bleven hebben.



En zo kwam de campagne training in Sarajevo aan zijn eind. Iedereen was doodop, maar voldaan. Alle facetten van een politieke campagne waren de revue gepasseerd  en vooral ervaren. Ondanks dat de hele campagne fictief was, inclusief de partijen en hun programmas, waren overeenkomsten met de werkelijke politieke situatie in Bosnie-Herzegovina natuurlijk niet van de lucht. Politieke dilemmas speelden deelnemers parten, ideologische twisten werden uitgevochten en het recente verleden was nog immer actueel. Belangrijkste kwestie bleek vooral de machtsmonopolie van de Nationalisten: wat te doen? De studenten bleken hierover sombere gevoelens te koesteren. Hoe het tij te keren? Niemand wist het antwoord. En dat was ook niet zo vreemd, want het kost veel tijd en creativiteit om een winnende campagne te maken. En een portie geluk heb je ook nodig natuurlijk. Aan de hand van voorbeelden uit politieke campagnes uit de hele wereld, denk bijvoorbeeld aan Clinton in 1992 (niemand gaf een cent voor hem tegen George Bush, winnaar van de Eerste Golfoorlog), bleek het onmogelijke wel degelijk mogelijk en sloten we de campagnetraining hoopvol en in opperbeste stemming af. Yes, we can!



YUA/BKB Academie
Geinspireerd op de BKB Academie in Amsterdam zijn YUA (Young Urban Achievers) en BKB (Booij, Klusman en Van Bruggen) een internationale academie gestart voor jong talent. Met Sarajevo als startpunt. In de maanden april, mei en juni staan drie trainingsweekenden gepland. De trainingen bestaan met name uit workshops en zijn interactief van karakter. De onderwerpen: politieke campagnes, presentatietechnieken, politieke organisaties opzetten, lobbytrajecten en Europese en internationale politiek. Met de internationale academie wil YUA/BKB haar ervaring en kennis delen met jong talent en geestverwanten in Europa en een begin maken met een Europees jongerennetwerk.

De 4 videocampagnes

De Liberalen



Sociaal Democratische Partij

De Groene Partij

De Volkspartij